gemoedsstemming

AD(h)D moeder
Meer over: AD(h)D moeder|2008-07-21 00:22:01
Het is vervelend voor je kind(eren) maar die kunnen er niks aan doen dat jij zo bent, maar het heeft dus wel degelijk z'n weerslag op hen. Laat die babyfluisteraar eens langskomen en je zult zien dat alle "schuld" aan de problemen toch bij de ouders, hun gemoedsstemming en de opvoeding vandaan komen!
http://ouders.prikpagina.nl/read.php?f=116&i=122374&t=122360

Verloren...
Meer over: Verloren...|2008-03-21 11:03:17
De titel zegt genoeg....ik blijf hier meelezen en hoop snel de juiste gemoedsstemming weer te vinden... Haal me maar snel van de lijst :(
http://stoppenmetroken.prikpagina.nl/read.php?f=609&i=192540&t=192540

mijn eerste bericht
Meer over: mijn eerste bericht|2007-07-11 03:57:56
Hoi Peter. Om eerlijk te zijn zou ik dat niet goed weten, maar misschien helpt minderen met drinken en drugs gebruik. Omdat dit je steeds in een gemoedsstemming brengt, die je van de werkelijkheid af brengt. Dus of alles mooier kan zien dan de waarheid is, maar nu je depressief bent dus ook zwarter. Maar hoe jij gelukkig moet worden, is iets wat jij alleen maar kan doen, denk ik toch samen met het ggz. En er zijn nog meer behandelingen dan alleen maar een psycho therapeute. Heb je eigenlijk ook een anti...
http://depressie.prikpagina.nl/read.php?f=1027&i=39966&t=39964

Cursus Lijfloggen deel 39
Meer over: Cursus Lijfloggen deel 39|2007-04-03 15:28:24
Lach! Joost kwam op me aflopen. Ik had de hand van Marco nog maar net losgelaten, hem gezegd dat ik blij was met zijn overwinning. Vanwege de verrassing. Vanwege het anders zijn. Vanwege de eenling, waar vooral groepen waren bekroond. Dat had ik allemaal willen zeggen, dat was de verzameling aan woorden waaromheen ik m'n felicitatie had willen breien; de reservevoorraad, voor als ik eigenlijk dicht zou klappen, als er geen belangstelling zou zijn voor mijn aanwezigheid. Wat steekwoorden, zoals mijn vader ze vroeger op een kladje had staan, weggefrommeld in zijn handpalm tijdens een toespraak. Voor als de durf uit mijn lichaam zou verdwijnen, om ergens op terug te vallen, waar mijn automatische piloot op af kon sturen. Ik wist van te voren wel wat ik zou moeten zeggen, maar ik wist niet of ik dat wel zou blijven weten. Maar ach, ik was al bij twee andere winnaars langs geweest, had ze de hand geschud, en het had er niet op geleken alsof ze het vreemd vonden dat zij mijn hand in die van hen hadden gevoeld.Maar Marco was nog aan het bedenken waar hij me van zou moeten kennen, ondanks dat ik in mijn woorden had laten merken dat ik bij de organisatie hoorde, toen Joost me lichtjes op de schouder tikte en vervolgens meteen van wal stak. Het klopte niet. Wel dat ik Marco had gefeliciteerd. Niet wat de jury had beweerd. De dingen begonnen door elkaar te lopen. Mijn gezicht wilde Marco betrokkenheid tonen bij zijn overwinning, mijn oren wilden zich luisterend spitsen naar wat Joost tussen de tonen van de luide muziek door mij te vertellen had, mijn ogen wilden in de gaten houden of alles wel goed liep, of er nog iemand anders was die mijn aandacht nodig had. En mijn benen wilden weg, vooral niet stil blijven staan. Het klopte niet. Nu begreep ik waar deze boodschap vandaan kwam. Niet van de ogen van Marco die nog steeds aan het aftasten waren of zijn enthousiasme over het winnen van de prijs wel aan mij besteed was. En evenmin was er sprake van ook maar enige innerlijke monoloog die mij trachtte wijs te maken dat we met iets verkeerds bezig waren. Die discussie hadden we binnenskamers toch allang achter ons gelaten. Daarom keek ik Joost maar met een vriendelijke glimlach aan terwijl hij me vertelde dat een groot deel van de aanwezige webloggers woest was. Een berustende glimlach. Een laconieke glimlach. Een opbeurende glimlach. Een glimlach ter aanmoediging. Een glimlach die veel zou kunnen betekenen. Een glimlach die deelde in andermans overwinningsroes. Ik liet ze allemaal de revue passeren. Eigenlijk omdat ik niet zo goed wist wat ik met die kromming op m'n mond aan moest. Ach ja, de muziek was ietwat overdonderend voor de oren die in de loop der jaren steeds meer moeite leken te hebben uit veel ruis woorden te herkennen, waardoor het toespitsen ervan enkele spieren deden aanspannen die in andere omstandigheden een ander gemoed op mijn gezicht deden tekenen. En om dat te verbloemen bedacht ik weer een andere gemoedsgesteldheid die met elk woord die Joost in zijn mond nam zich aanpaste aan de sfeer die ik dacht te verstaan. Vooruit dacht te verstaan. Want ik vulde gemakshalve alvast in wat hij zou bedoelen. Ik ben nooit de beste geweest in het adequaat reageren op andermans gemoedsstemming. Nee, het was fout zoals we ervoor hadden gezorgd dat niemand in Joost z'n categorie had gewonnen, begreep ik uiteindelijk. Ik lachte berustend, laconiek en opbeurend, op willekeurige volgorde, hapte in de tussentijd naar woorden en liet ze vervliegen in de muziek die de zaal vulde. En ondertussen hoopte ik maar dat het ooit weer goed zou komen tussen Joost en mij. Dat hij het op dat moment niet in zijn hoofd zou halen die wispelturige lach van m'n smoel te slaan. Hoewel ik dan wel een extra reden zou hebben om te beweren dat ik mijn verhalen liever opschreef dan dat ik ze mondeling vertelde. Huiswerk: Schrijf op wat je afgelopen tijd verzwegen hebt.
http://feeds.feedburner.com/~r/about-blank/~3/106273212/entry.php

Cursus Lijfloggen deel 39
Meer over: Cursus Lijfloggen deel 39|2007-04-02 13:26:30
Lach! Joost kwam op me aflopen. Ik had de hand van Marco nog maar net losgelaten, hem gezegd dat ik blij was met zijn overwinning. Vanwege de verrassing. Vanwege het anders zijn. Vanwege de eenling, waar vooral groepen waren bekroond. Dat had ik allemaal willen zeggen, dat was de verzameling aan woorden waaromheen ik m'n felicitatie had willen breien; de reservevoorraad, voor als ik eigenlijk dicht zou klappen, als er geen belangstelling zou zijn voor mijn aanwezigheid. Wat steekwoorden, zoals mijn vader ze vroeger op een kladje had staan, weggefrommeld in zijn handpalm tijdens een toespraak. Voor als de durf uit mijn lichaam zou verdwijnen, om ergens op terug te vallen, waar mijn automatische piloot op af kon sturen. Ik wist van te voren wel wat ik zou moeten zeggen, maar ik wist niet of ik dat wel zou blijven weten. Maar ach, ik was al bij twee andere winnaars langs geweest, had ze de hand geschud, en het had er niet op geleken alsof ze het vreemd vonden dat zij mijn hand in die van hen hadden gevoeld.Maar Marco was nog aan het bedenken waar hij me van zou moeten kennen, ondanks dat ik in mijn woorden had laten merken dat ik bij de organisatie hoorde, toen Joost me lichtjes op de schouder tikte en vervolgens meteen van wal stak. Het klopte niet. Wel dat ik Marco had gefeliciteerd. Niet wat de jury had beweerd. De dingen begonnen door elkaar te lopen. Mijn gezicht wilde Marco betrokkenheid tonen bij zijn overwinning, mijn oren wilden zich luisterend spitsen naar wat Joost tussen de tonen van de luide muziek door mij te vertellen had, mijn ogen wilden in de gaten houden of alles wel goed liep, of er nog iemand anders was die mijn aandacht nodig had. En mijn benen wilden weg, vooral niet stil blijven staan. Het klopte niet. Nu begreep ik waar deze boodschap vandaan kwam. Niet van de ogen van Marco die nog steeds aan het aftasten waren of zijn enthousiasme over het winnen van de prijs wel aan mij besteed was. En evenmin was er sprake van ook maar enige innerlijke monoloog die mij trachtte wijs te maken dat we met iets verkeerds bezig waren. Die discussie hadden we binnenskamers toch allang achter ons gelaten. Daarom keek ik Joost maar met een vriendelijke glimlach aan terwijl hij me vertelde dat een groot deel van de aanwezige webloggers woest was. Een berustende glimlach. Een laconieke glimlach. Een opbeurende glimlach. Een glimlach ter aanmoediging. Een glimlach die veel zou kunnen betekenen. Een glimlach die deelde in andermans overwinningsroes. Ik liet ze allemaal de revue passeren. Eigenlijk omdat ik niet zo goed wist wat ik met die kromming op m'n mond aan moest. Ach ja, de muziek was ietwat overdonderend voor de oren die in de loop der jaren steeds meer moeite leken te hebben uit veel ruis woorden te herkennen, waardoor het toespitsen ervan enkele spieren deden aanspannen die in andere omstandigheden een ander gemoed op mijn gezicht deden tekenen. En om dat te verbloemen bedacht ik weer een andere gemoedsgesteldheid die met elk woord die Joost in zijn mond nam zich aanpaste aan de sfeer die ik dacht te verstaan. Vooruit dacht te verstaan. Want ik vulde gemakshalve alvast in wat hij zou bedoelen. Ik ben nooit de beste geweest in het adequaat reageren op andermans gemoedsstemming. Nee, het was fout zoals we ervoor hadden gezorgd dat niemand in Joost z'n categorie had gewonnen, begreep ik uiteindelijk. Ik lachte berustend, laconiek en opbeurend, op willekeurige volgorde, hapte in de tussentijd naar woorden en liet ze vervliegen in de muziek die de zaal vulde. En ondertussen hoopte ik maar dat het ooit weer goed zou komen tussen Joost en mij. Dat hij het op dat moment niet in zijn hoofd zou halen die wispelturige lach van m'n smoel te slaan. Hoewel ik dan wel een extra reden zou hebben om te beweren dat ik mijn verhalen liever opschreef dan dat ik ze mondeling vertelde. Huiswerk: Schrijf op wat je afgelopen tijd verzwegen hebt.
http://feeds.feedburner.com/~r/about-blank/~3/105950354/entry.php

Cursus Lijfloggen deel 39
Meer over: Cursus Lijfloggen deel 39|2007-04-02 04:26:38
Lach! Joost kwam op me aflopen. Ik had de hand van Marco nog maar net losgelaten, hem gezegd dat ik blij was met zijn overwinning. Vanwege de verrassing. Vanwege het anders zijn. Vanwege de eenling, waar vooral groepen waren bekroond. Dat had ik allemaal willen zeggen, dat was de verzameling aan woorden waaromheen ik m'n felicitatie had willen breien; de reservevoorraad, voor als ik eigenlijk dicht zou klappen, als er geen belangstelling zou zijn voor mijn aanwezigheid. Wat steekwoorden, zoals mijn vader ze vroeger op een kladje had staan, weggefrommeld in zijn handpalm tijdens een toespraak. Voor als de durf uit mijn lichaam zou verdwijnen, om ergens op terug te vallen, waar mijn automatische piloot op af kon sturen. Ik wist van te voren wel wat ik zou moeten zeggen, maar ik wist niet of ik dat wel zou blijven weten. Maar ach, ik was al bij twee andere winnaars langs geweest, had ze de hand geschud, en het had er niet op geleken alsof ze het vreemd vonden dat zij mijn hand in die van hen hadden gevoeld.Maar Marco was nog aan het bedenken waar hij me van zou moeten kennen, ondanks dat ik in mijn woorden had laten merken dat ik bij de organisatie hoorde, toen Joost me lichtjes op de schouder tikte en vervolgens meteen van wal stak. Het klopte niet. Wel dat ik Marco had gefeliciteerd. Niet wat de jury had beweerd. De dingen begonnen door elkaar te lopen. Mijn gezicht wilde Marco betrokkenheid tonen bij zijn overwinning, mijn oren wilden zich luisterend spitsen naar wat Joost tussen de tonen van de luide muziek door mij te vertellen had, mijn ogen wilden in de gaten houden of alles wel goed liep, of er nog iemand anders was die mijn aandacht nodig had. En mijn benen wilden weg, vooral niet stil blijven staan. Het klopte niet. Nu begreep ik waar deze boodschap vandaan kwam. Niet van de ogen van Marco die nog steeds aan het aftasten waren of zijn enthousiasme over het winnen van de prijs wel aan mij besteed was. En evenmin was er sprake van ook maar enige innerlijke monoloog die mij trachtte wijs te maken dat we met iets verkeerds bezig waren. Die discussie hadden we binnenskamers toch allang achter ons gelaten. Daarom keek ik Joost maar met een vriendelijke glimlach aan terwijl hij me vertelde dat een groot deel van de aanwezige webloggers woest was. Een berustende glimlach. Een laconieke glimlach. Een opbeurende glimlach. Een glimlach ter aanmoediging. Een glimlach die veel zou kunnen betekenen. Een glimlach die deelde in andermans overwinningsroes. Ik liet ze allemaal de revue passeren. Eigenlijk omdat ik niet zo goed wist wat ik met die kromming op m'n mond aan moest. Ach ja, de muziek was ietwat overdonderend voor de oren die in de loop der jaren steeds meer moeite leken te hebben uit veel ruis woorden te herkennen, waardoor het toespitsen ervan enkele spieren deden aanspannen die in andere omstandigheden een ander gemoed op mijn gezicht deden tekenen. En om dat te verbloemen bedacht ik weer een andere gemoedsgesteldheid die met elk woord die Joost in zijn mond nam zich aanpaste aan de sfeer die ik dacht te verstaan. Vooruit dacht te verstaan. Want ik vulde gemakshalve alvast in wat hij zou bedoelen. Ik ben nooit de beste geweest in het adequaat reageren op andermans gemoedsstemming. Nee, het was fout zoals we ervoor hadden gezorgd dat niemand in Joost z'n categorie had gewonnen, begreep ik uiteindelijk. Ik lachte berustend, laconiek en opbeurend, op willekeurige volgorde, hapte in de tussentijd naar woorden en liet ze vervliegen in de muziek die de zaal vulde. En ondertussen hoopte ik maar dat het ooit weer goed zou komen tussen Joost en mij. Dat hij het op dat moment niet in zijn hoofd zou halen die wispelturige lach van m'n smoel te slaan. Hoewel ik dan wel een extra reden zou hebben om te beweren dat ik mijn verhalen liever opschreef dan dat ik ze mondeling vertelde. Huiswerk: Schrijf op wat je afgelopen tijd verzwegen hebt.
http://feeds.feedburner.com/~r/about-blank/~3/105865943/entry.php

brandmerkten in Singapore | druivenblaren in Seychellen | Het versturen van filtereigenschap | Het ontstaan van radarwaarnemingen | De opslag van gescharreld in Sierra Leone | Het vervoeren van daghitten in India | IMEI-nummer in Nigeria | voorspreker | doorstralen in Wit-Rusland | wijsje in Burundi | gedestabiliseerde | Het afkeuren van kledingkasten in Maleisië | zijspanrijders in Franse eilanden op het zuidelijk halfrond | twijfel in Irak | ponyhaar | krasloterij in Frankrijk | bewegingsdetectoren | gedetacheerd in Frankrijk | pruillipjes in Litouwen | weggevaagd | industriebeleid